Όσο ζω, μαθαίνω

Περί ανταγωνιστικότητας

Η αγορά βιβλίου στη χώρα μας δεν είναι μεγάλη. Ειδικά στα ξενόγλωσσα τεχνικά βιβλία. Οπότε για αγορές, οι επιλογές σου είναι περιορισμένες.

Από τα ελάχιστα ελληνικά βιβλιοπωλεία με ποικιλία σε αυτού του είδους τα βιβλία που εγώ γνωρίζω είναι το Χ (δεν έχει σημασία ποιό είναι, εξάλλου, φαντάζομαι όλα τα εγχώρια μαγαζιά περίπου την ίδια τιμή θα έχουν).
Ψάχνω στο site τους για το “Head First Design Patterns” (εξαιρετικό εισαγωγικό ανάγνωσμα στα design patterns).
Και το βρίσκω σε τιμή περίπου 35€.

Μιας και το μόνο “όπλο” του καταναλωτή είναι η έρευνα αγοράς, κοιτάζω και στο αγγλικό amazon.
Και το βρίσκω 19,07£ (το google λέει οτι σήμερα αντιστοιχεί σε περίπου 23€):
ημερομηνία screenshot: 2 Ιαν 2011

Διαφορά: 12€
Δηλαδή, η “ντόπια” τιμή είναι κατά 52% αυξημένη σε σχέση με την “ξένη” ή η τελευταία είναι κατά 34% μειωμένη, αν προτιμάς.

Θα μου πεις υπάρχουν και άλλα που παίζουν ρόλο στις ηλεκτρονικές αγορές:
• έξοδα μεταφοράς: Σε όλα τα ηλεκτρονικά μαγαζιά (και ελληνικά και ξένα) σου προσφέρουν δωρεάν τη μεταφορά, με αγορές πάνω από ένα συγκεκριμένο ποσό. Συνήθως, όταν αγοράζω βιβλία, αγοράζω πολλά, οπότε αυτό δεν είναι πρόβλημα. Αλλά και πάλι, η διαφορά στην τιμή είναι τέτοια, που υπερκαλύπτει την ενδεχόμενη διαφορά στα έξοδα αποστολής.
• ημερομηνία παράδοσης: Επίσης δε με απασχολεί αν έρθει το πακέτο σε 5 ή 10 μέρες. Αν το ήθελα την ίδια μέρα, θα πήγαινα στο κατάστημα. Στην περίπτωση που αγοράζεις από το ίντερνε, δέχεσαι εκ των πραγμάτων οτι θα λάβεις το πακέτο σου μέσα σε κάποιες μέρες.

Πώς, λοιπόν, μπορεί να είναι ανταγωνιστικός ο βιβλιοπώλης στην συγκεκριμένη (ίσως και εξειδικευμένη) αγορά; Πώς μπορώ εγώ να μην ψωνίσω από “έξω”;

Ίσως να μην τον ενδιαφέρει να είναι ανταγωνιστικός σε αυτή τη γκάμα προϊόντων, είτε γιατί δεν υπάρχει εγχώριος ανταγωνισμός είτε γιατί θεωρεί ότι η ζήτηση σε αυτά τα προϊόντα είναι σχετικά ανελαστική.
Ίσως να μην μπορεί να είναι ανταγωνιστικός, γιατί αυτός δεν είναι αμιγώς ηλεκτρονικό κατάστημα, έχει φυσική παρουσία με όλα τα έξοδα που αυτό συνεπάγεται.

Όπως και να έχει, λογικό είναι, τον καταναλωτή δεν τον ενδιαφέρουν όλα αυτά, παρά μόνον η τσέπη του. Και η επιλογή του σχετικά με το από πού θα ψωνίσει, φαντάζει μονόδρομος.

* Ίδια περίπτωση είναι και αυτή. 20£ (περίπου 24€) και δωρεάν μεταφορικά σε σχέση με τα 50€ από διάφορα “μικρά” ελληνικά ηλεκτρονικά καταστήματα.
** Οι διάφορες “δράσεις” της κυβέρνησης σχετικά με το ηλεκτρονικό εμπόριο, εκτιμώ οτι βρίσκονται στο σωστό δρόμο, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Το επιχειρηματικό μοντέλο είναι διαφορετικό. Εν ολίγοις, δε λέγεται “ηλεκτρονικό εμπόριο” το “έχω ένα μαγαζάκι ήδη, βάζω (με επιδότηση) ένα joomla με virtuemart, και πλέον πουλάω και στο ίντερνε”.

Κάπου στις αρχές Σεπτεμβρίου βρήκα αυτή την ολοσέλιδη διαφήμιση σε καθημερινή οικονομική εφημερίδα.

Υποθέσεις

Σε πρώτη ανάγνωση, κάποιος μπορεί να υποθέσει, βλέποντας μόνο τον τίτλο “Ρυθμίζω - Κερδίζω”, ότι πρόκειται για διαφημιστική καμπάνια τράπεζας που καλεί τον υπερχρεωμένο καταναλωτή να μεταφέρει όλα τα χρέη του από τις πιστωτικές στη συγκεκριμένη τράπεζα, να ρυθμίσει τις δόσεις και να κερδίσει μέχρι και 80%. Πρόκειται για μια τεράστια προσφορά, που καμία άλλη τράπεζα δεν προσφέρει και αυτό κάνει τον διαφημιζόμενο ασυναγώνιστο. Φυσικά, έχει υπολογιστεί οτι το κόστος της καμπάνιας (έντυπης και τηλεοπτικής) θα αντισταθμιστεί από τα οφέλη από την αύξηση στο τζίρο της και τους νέους πελάτες.

Πραγματικότητα

Πρόκειται για διαφήμιση που πλήρωσαν οι ΟΑΕΕ (πρωην ΤΕΒΕ), ΟΓΑ και ΙΚΑ. (σε αυτό το σημείο είναι που κάνεις κλικ πάνω αριστερά στην εικόνα)

Στην αρχή, δεν πίστευα στα μάτια μου. Όχι μόνο, προσφέρονται γενναιόδωρες εκπτώσεις για την εφάπαξ ή με δόσεις εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών αλλά χρειάζεται ολοσέλιδη καταχώριση στις εφημερίδες ώστε να κινητοποιηθούν οι οφειλέτες.

Σε απλά ελληνικά

“Ανώνυμε ελεύθερε επαγγελματία μας χρωστάς από εισφορές 100 δραχμές τα οποία είναι βεβαιωμένα. Εμείς σου λέμε: έλα αύριο το πρωί, πλήρωσε μας 20 δραχμές και μετά όλα μέλι-γάλα, καθάρισες.”
Ακούγεται σαν ένα πολύ ελκυστικό deal.
Υπό κανονικές συνθήκες, οι κυρίες στα ταμία του ΤΕΒΕ δε θα προλάβαιναν να “χτυπάνε σφραγίδες” στις εξοφλητήριες αποδείξεις και θα είχαμε τέτοιες ουρές που η τελευταία μέρα στις ΔΟΥ για σήματα κυκλοφορίας θα έμοιαζε η “καλύτερη μέρα να πας στην εφορία”.

Ρεαλισμός

Το κράτος χρειάζεται χρήματα. Αρκετά. Και σύντομα.
Κάτω από αυτό το πρίσμα, μπορεί κάποιος να καταλάβει όλη αυτή την προσπάθεια. Τα χρέη στα ασφαλιστικά ταμεία υπολογίζονται 12 δισ. ευρώ. Με δεδομένη τη δύσκολη οικονομική συγκυρία μπορεί να δικαιολογηθεί η πρακτική του να δίνεις ουσιαστικά “αμνηστία” στους εισφοροφυγάδες, χαρίζοντας τους μεγάλο μέρος των οφειλών τους και υπονομεύοντας την ίδια ώρα το “περί δικαίου αίσθημα” όλων αυτών που είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους.
Οι συνθήκες είναι τέτοιες που επιβάλλουν κινήσεις που άμεσα θα φέρουν ρευστό στα κρατικά ταμεία.
Δεν επιτρέπεται όμως αυτό να γίνει νόρμα.

Βέβαια εκ του αποτελέσματος, φαίνεται οτι η ρύθμιση αυτή και η όλη διαφημιστική προβολή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί και αποδοτική, μιας και υπήρξε ανταπόκριση μόνο από το 7% των οφειλετών του ΙΚΑ.

Τώρα, το γιατί συνέβη αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ίσως να μην “υπάρχουν λεφτά”, ίσως πιθανόν το business model όλων αυτών που χρωστούν να βασίζεται στην παραδοχή οτι οι οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία να βρίσκεται στην τελευταία θέση των προτεραιοτήτων. Χωρίς αυτό να έχει συνέπειες.

Θεσμοί και σταθερές

Πριν από κάμποσο καιρό, σε συζήτηση με έναν καλό φίλο που μένει τα τελευταία χρόνια στην Αμερική, συζητούσαμε για τις ευκαιρίες που μας δίνει το “μνημόνιο” για ριζικές αλλαγές στη χώρα. Μια από αυτές ήταν η δυνατότητα στην κυβέρνηση να θωρακίσει τους θεσμούς και να χτίσει “σταθερές”.
Η χώρα με την υπογραφή του μνημονίου και την επιβεβλημένη αλλαγή ρότας στα δημοσιονομικά ουσιαστικά έχει υποστεί “hard reset”. Εκ των πραγμάτων, μιλάμε για στροφή 180°.
Ξεκινώντας ουσιαστικά από το 0, δίνεται η καλύτερη ευκαιρία για αποκατάσταση και ισχυροποίηση θεσμών, για “σταθερές” που δεν αμφισβητούνται και δεν ακυρώνονται ή προσπερνιούνται με κανένα τρόπο.

“Ανώνυμος έμπορας”

Μου έχει μεταφερθεί το εξής επιχείρημα μαγαζάτορα “αν πλήρωνα και το ΙΚΑ των υπαλλήλων δε θα έβγαινα”. Λανθασμένη λογική.
Αν όταν υπολόγιζες ανώνυμε μαγαζάτορα τα έξοδα σου για να ανοίξεις το μαγαζί και υπολογίζοντας και τις εργοδοτικές εισφορές δεν “έβγαινες”, τότε κακώς το άνοιξες. Και κακώς, αφού το άνοιξες, επέλεξες το ΙΚΑ να είναι το τελευταίο στη λίστα αυτών που πρέπει να πληρώσεις.
Από την πρώτη στιγμή η επιχείρησή σου δεν είναι βιώσιμη. Και επέλεξες για να την κάνεις βιώσιμη, να πληρώνω εγώ τις εισφορές σου. (Το ΙΚΑ παίρνει δάνεια για να πληρώσει συντάξεις με εγγύηση του δημοσίου, το οποίο αυξάνει τον φόρο κατανάλωσης στα προϊόντα που εγώ αγοράζω.)

Μια πολιτική “μηδενικής ανοχής” σε τέτοιες περιπτώσεις εξασφαλίζει τη δικαιοσύνη. Η συνέπεια του πολίτη στις (κάθε είδους) υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη.

Wishful thinking!