Έγραψε ο Homo Ludens ένα κείμενο σχετικά με το πώς βλέπει τα πράγματα. Κάνοντας αναφορές στα οικονομικά του, διαπιστώνει μερικές αλήθειες. Για να μη χαθεί το σχόλιο μου όταν η google αποφασίσει να κλείσει το blogger, το αντιγράφω εδώ:
Συμφωνώ με τα γραφόμενά σου, ψύχραιμη και ρεαλιστική προσέγγιση.
Στέκομαι στα εξής:
“είναι η πρώτη φορά που το κράτος μου κόβει όντως χρήματα, παρότι βρισκόμαστε σε κρίση πάνω από δύο χρόνια και παρότι έχει περάσει ένα ολόκληρο έτος από την πρώτη μας καταφυγή στο δάνειο της Τρόικας.”
και
“Μού φαίνεται, δηλαδή, και κομμάτι γελοίο το ότι με τη χώρα βαθιά μέσα στην κρίση, το 2010, έλαβα και πάλι επιστροφή φόρου για φέτος, παρότι απέχω αρκετά απ’ το να βρίσκομαι στα όρια του αφορολόγητου.”
Νομίζω είναι κάτι που σιγοψιθυρίζεται από αρκετούς, αλλά κανένας δεν τολμάει να γράψει. Αλλά κάποια στιγμή πρέπει όλοι να σκεφτούμε την ευθύνη μας (μικρότερη ή μεγαλύτερη) για την παρούσα κατάσταση και να αναλάβουμε το κόστος του συμμαζέματος. Εύγε!
Έχω όμως να προσθέσω το εξής:
Γράφεις
“Το σύστημα της σκέψης μας. Της απέχθειάς μας απέναντι σε κάθε εργασία, της αγάπης μας για την καλοπέραση υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, της ευκολίας μας στην γκρίνια και στην απαίτηση, και –φυσικά- της τάσης μας στο «βόλεμα», στην πλάγια μέθοδο και στο «κανόνισμα» κάτω απ ‘το τραπέζι. Για πάρτη μας. Πάντα για πάρτη μας, αρκεί να μη βλέπουν οι άλλοι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτού του συστήματος, το χειρότερο κακό για τον τόπο, είναι το γιγαντιαίο Δημόσιο και η μονιμότητα των υπαλλήλων του.”
Εδώ έχω τις αμφιβολίες μου. Σε πάω στοίχημα ότι οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο είχε τη δυνατότητα να δανείζεται αφειδώς με 1% περισσότερο από το Γερμανό, την ίδια κατάληξη θα είχε. Δεν είναι ίδιον του Έλληνα το καθισιό, ούτε μονοπώλιο. (Η φυσική έχει νόμο περί “ελαχίστης ενέργειας”) Μη νομίζεις ότι θα βρισκόταν ποτέ κυβέρνηση σε οποιοδήποτε κράτος του κόσμου με τόσο “τσάμπα” χρήμα στα χέρια της να πάρει “αντιλαϊκά” μέτρα, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Moral hazard.
Οι κερδοσκόποι/επενδυτές έβρισκαν ως ευκαιρία το +1% των ομολόγων μας (κράτους-μέλους της Ευρωζώνης με ίδιο νόμισμα με τη Γερμανία), οι οίκοι αξιολόγησης κοιμούνταν τον ύπνο του δικαίου (κάτι ανάλογο έκαναν και το 2008 με τα subrime mortgages στην Αμερική), οι κουτόφραγκοι (έκαναν ότι) μας πίστευαν και οι δικοί μας έβαζαν τη σκόνη κάτω από το χαλάκι μέχρι νεωτέρας.
Για να μην το πολυλογώ: βρήκαμε και κάναμε. Και κάναμε ακριβώς ό,τι θα έκαναν όλοι.
Αλλά μην ξεχνάς ότι οι χαραμοφάηδες δεν ήταν/είναι μόνο οι του δημοσίου (όχι, δεν είμαι ΔΥ). Το χρήμα κυκλοφορούσε ελεύθερο στην αγορά και όλοι είχαμε λαμβάνειν. Δε θα ξεχάσω συζήτηση με φίλη που μου έλεγε “Λάθος το πτυχίο και τα μεταπτυχιακά, κομμώτρια έπρεπε να γίνω”. Εκείνον τον καιρό, το γυναικείο κούρεμα κόστιζε μια περιουσία (μπορεί να ισχύει ακόμα).
Δυστυχώς, τότε δεν έγινε η υπέρβαση. Όλοι κρατούσαμε μια στάση “ένοχης σιωπής” παρόλο που συναισθανόμασταν ότι κάτι δεν πάει καλά. Κάπως την κουτσοβολέυαμε. Πολύ θα ήθελα να υπήρχαν υπεύθυνοι πολιτικοί που να είχαν συνειδητοποιήσει τι πρέπει να γίνει *και* να το εφαρμόσουν, όπως και υπεύθυνοι πολίτες που να ασκούσαν πίεση προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά εδώ βλέπεις μέχρι και σήμερα, “πορδές στον άνεμο” που έλεγε κι ο Μακμανους.
Το αισιόδοξο είναι ότι αυτό που εύχεσαι, θα συμβεί. In the long run (που λένε), είναι σίγουρο ότι θα συμβεί. Το χρήμα θα είναι δυσεύρετο και ακριβό και ως εκ των πραγμάτων, η αγορά θα γίνει πιο αποδοτική. Και μην παραξενευτείς αν κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον ακούσεις τα μίντια να μιλάνε για “το θαύμα της Ελλάδας”.
29/6/11 11:24 μ.μ.
*Στο ίδιο μπλογκ, μπορείς να βρεις (σχεδόν) κάθε βδομάδα δισκοκριτικές για τις νεες κυκλοφορίες. Το mp3-ο-φωνο μου τον εμπιστεύεται.
κάνει κάθε πρωί από τις 10 στις 12 ραδιοφωνική εκπομπή στον «Εν Λευκώ» 87,7.
